ΤσιρκοΠέμπτη

Αγαπημένα μου τσίρκα, σας χαιρετώ..

Τσικνοπέμπτη σήμερα, ή μήπως θα έπρεπε να πω καλύτερα Τσιρκοπέμπτη; Μα τι μέρα και αυτή σήμερα. Είμαι σίγουρη πως δεν έχετε συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της, και οφείλω σαν ταπεινό τσίρκο και εγώ να σας την εξηγήσω (αλλιώς τι δουλειά κάνουμε εδώ μέσα :P). Είναι, θεωρώ, η μοναδική μέρα που ο Έλληνας γιορτάζει ένα μεγάλο κομμάτι του πραγματικού του εαυτού. Μόνο που σήμερα έχει και το άλλοθι της γιορτής όλο δικό του.

Καταρχήν τα κοψίδια και η τσίκνα. Λες και δεν τρώμε όλες τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου κρέας και δη ψητό, πρέπει να το γιορτάσουμε κιόλας. Αφού η χοληστερίνη έχει κάνει εγκατάσταση στο DNA μας, πρέπει να της κάνουμε και τα γενέθλια, ...έχετε δίκιο. Οπότε τρέχουμε πανικόβλητοι να αρπάξουμε κάθε καρβουνισμένη μπουκιά, από όπου βρούμε. Άντε και του χρόνου, λέμε, να ζούμε να τα χαιρόμαστε τα λιπαρά, λέω εγώ από μέσα μου.. Και μετά έρχεται αυτή η τσίκνα, αυτή η μυρωδιά λες και δουλεύουμε σε μια χώρα, όπου το μόνο που λειτουργεί είναι κρεοπωλεία και ψητάδικα. Και οι κυρίες, άλλο ανέκδοτο. Αφού θα φάνε τον αγλέωρα, (θα παραπονεθούν μετά φυσικά ότι ο εστιάτορας είναι κλέφτης, μπαγιάτικο κρέας έχει, - εμ τι θες κυρά μου, να φάει φρέσκο τεμάχιο όλη η Ελλάδα σήμερα;), θα γυρίσουν σπίτι τους και θα αρχίσουν τα παράπονα. "Αχ, το μαλλί μου μυρίζει, και το απόγευμα πήγα στο κομμωτήριο!". Και απαντώ εγώ: "Να ξανακλείσεις ραντεβού αύριο με την κυρία-Κούλα να σου φτιάξει την κουρούπα αγαπητή μου!" Πως θα ζήσουν και οι κομμωτηριατζούδες ε; Ο δε κύριος, μόλις γυρίσει στο σπίτι του, θα ψάξει απεγνωσμένα να βρει τα μπουκάλια της σόδας, για να πάρει με το καλό το στομάχι του, και θα αρχίσει:"Αααχ, πολύ έφαγα. Πως θα πάω στη δουλειά αύριο.." Και του απαντάει η γυναίκα του: "Στα έλεγα Θανάση μου, δεν έπρεπε να φας τόσο πολύ, πάλι θα σε πιάσει το κυκλοφορικό σου, και θα τρέχουμε στα νοσοκομεία". Και δώστου γκρίνια, σε ένα απέραντο τσίρκο με πρωταγωνιστή τον αθάνατο Έλληνα.

Και όλα αυτά τα λέω για δυο λόγους: Πρώτον, γιατί είμαι κακός άνθρωπος και θέλω να σας δημιουργήσω ενοχές για όλα όσα φάγατε σήμερα. Δεύτερον, γιατί αν είναι να την κάνεις τη ζημιά, τουλάχιστον να χαίρεσαι το αποτέλεσμα της. Και εξηγούμαι: Πάψτε πια να γκρινιάζετε, για μυρωδιές, για την πολυκοσμία, για τη χάλια ποιότητα των φαγητών, για το ανύπαρκτο service σήμερα και ΧΑΡΕΙΤΕ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΟΠΩΣ ΕΧΕΙ. Γιατί αυτό γιορτάζουμε σήμερα. Την υπερβολή του Έλληνα στο φαί, την τρέλα που τον διακατέχει εδώ και αιώνες, και το "μέτρο" που έχει χαθεί..

Πάντα δικιά σας
Η Τσιρκούλα.